Kερνάς

7 Μαρτίου 09

31338_0 

 

 

Θέλω να ‘ρθεις να με κεράσεις στο μπαρ κοντά στη δουλειά, στη στοά μέσα, σφηνάκι και τη γνωστή ατάκα για τη ζωγραφιά του απέναντι τοίχου. Θα απαντήσω μ’ όλη τη γλύκα που μπορεί ν’ ανέβει στα χείλη, χωρίς να σκεφτώ τα κλισέ σου, χωρίς την ειρωνία και την αυταρέσκεια που μου προκαλούν, χωρίς να με νοιάζει το πώς και το γιατί, μόνο αυτά που θα μου ψιθυρίζεις σε μία κουβέντα που δε θα ζητάει τίποτα παραπάνω από το να ‘ναι μία κουβέντα μεταξύ εμένα και εσένα.

 

Εκεί θα σε ξαναγνωρίσω από την αρχή, για πρώτη φορά, μία δεύτερη ευκαιρία για μία πρώτη άλλη εντύπωση, εγώ σε ‘σένα…. όχι κι εσύ, και οι δύο, μακριά από την κούραση και τη φλυαρία βλαμμένων ρόλων, χωρίς την καχυποψία και το παιχνίδι της επιθυμίας. Η ώρα θα χαλαρώσει και θα γίνει ξανά εκείνο το λευκό ροζ ζαχαρωτό που κομματιάζεται σε απρόβλεπτα. Θα μιλήσουμε το χρόνο και τα σχέδια διαφορετικά: όχι προγράμματα με κομμένη την ανάσα, αλλά μ’ ακούραστες διαδρομές του νου και της φαντασίας. Θ΄ανταλλάξουμε λόγια και χαμόγελα που δε φοβούνται και δε χρεώνουν τίποτα. 

 

… όλο ασυνάρτητα, είπε ο Γιάννης από μέσα του και ζήτησε το λογαριασμό. Δεν ήταν φρέσκο αυτό που πήρε, δε θα ξαναπήγαινε. 

 

 

Για σένα

22 Ιανουαρίου 09

surrealism-24

Είναι αλήθεια πως έχει ταλέντο. Έχει και πολλούς θαυμαστές. Κάνουν χαμό στο μαγαζί κάθε βράδυ. Κι αυτή δεν τους απογοητεύει. Πάντα, πριν από το τελευταίο τραγούδι, κοιτάζει στο βάθος και με την ήρεμη, γλυκιά, όλο νόημα φωνή της αφιερώνει: «για ‘σένα..».

Το βράδυ δε μένει ποτέ μόνη. 

Χωρίς γυρισμό

3 Ιανουαρίου 09

 

 ice-lake

 

Η σκηνοθεσία ήταν το απωθημένο του. Ξύπναγε το πρωί και ως γνήσιος άνθρωπος του θεάτρου, βούρτσιζε τα δόντια του μπροστά στην κάμερα. Την έπαιρνε παντού μαζί. Μ’ αυτή φώτιζε τις πιο σκοτεινές πτυχές της νοσταλγίας του. Έπαιζε πειστικά τις αδυναμίες του, έκλαιγε ειλικρινώς στα μεγάλα του λάθη. Πατώντας πάνω στο πάγο, γλιστρούσε προσεκτικά προς τα πίσω. Αν και η λήθη της παγωμένης λίμνης κάτω από τα πόδια του τον τρόμαζε, η σιγουρία που είχε όσο κρατουσε την τύχη του κεντραρισμένη στο φακό του έδινε δύναμη. Περνούσε πάνω από τα πιο βαθιά σημεία της λίμνης ξανά και ξανά. Εκεί γύριζε συνέχεια δοκιμάζοντας μία κρυφή ικανοποίηση. Ο πάγος δε ράγισε ποτέ, ούτε εκείνος είχε πέσει ποτέ μέσα…Το slow motion το βιώσε άπαξ, μόνο στην πραγματική ζωή, σ’ εκείνες τις στιγμές αγωνίας που ο ήρωας δεν έχει κάπου για να πιαστεί.

 

Όχι, εκείνος είναι ο σκηνοθέτης, η λήθη χάνεται, ο πάγος σπάει και η εξοικίωση με τις χαμένες επιλογές δε γινέται στο βάθος της λίμνης, αλλά ψηλά εκεί, όπως αρμόζει σε κάθε γοητευτικό πρωταγωνιστή.

 

Με έμφαση στη λεπτομέρεια, η επανάληψη γίνεται ιεροτελεστία. Όλα γράφονται ξανά με τον ίδιο τρόπο. Η ιστορία τραγωδία και φάρσα μαζί.

 

Για την παράσταση «Η φάρσα της οδού Γούλγουορθ».

 

Sans mélodie

20 Δεκεμβρίου 08

archi031

Le téléphone a sonné

Il a tourné

Il a vu le numéro dans l’écran du téléphone

 

Il m’ a dit allo

Sans me saluer

 

Il m’ a dit de ses nouvelles

Sans me parler

 

Il m’ a parlé du stress de la journée

Sans me poser aucune question

 

À une certain moment il a vu l’heure,

qui le tirait par le manche

 

Il s’ est dépeché, parce qu’ il devait de travailler.

 

Elle a pensée que tout ça n’ etait pas tellement desagréable,

Et elle a regardé par la fenêtre.

 

Άσκηση σε ύφος J. Prevert. 

Μήδεια 2

29 Νοεμβρίου 08

2008_142_dimitri_paipaiwannou_mideia_6_1212406680905

Νερά και όνειρα κυλάνε ανάμεσα σε ανθρώπους/νησιά. Ευρηματικό σκηνικό και κουστούμια με παιχνίδια από φως και σκιές. Κινούμενες μουσικές εικόνες, εικαστικά άρτιες, θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι καλοδουλεμένα φωτογραφικά πλάνα. Μία επιδέξια βουβή εξιστόρηση του μύθου. 

Ο χορός όμως υπερβαίνει την αφήγηση και τη γλώσσα. Δικαιώνεται όταν μεταφέρει ατόφιο συναίσθημα. Είναι μέσω συναισθημάτων η επικοινωνία ανάμεσα στους επάνω στη σκηνή και στους κάτω απ’ αυτή.

Η Μήδεια χορεύει με τις καρέκλες.

Αρχικά πεσμένη ανάσκελα. Θρήνος και μετά μανιοκατάθλιψη. Σε λιγάκι σκοτεινά ένστικτα θ’ απελευθερωθούν. Το σώμα ακολουθεί μία διαμάχη. Προσπαθεί να σηκωθεί, αλλά τα πόδια της βαρίδια που δεν την αφήνουν να περπατήσει. Οι καρέκλες δεκανίκια για αβέβαιη στήριξη, στο τέλος υπέρογκοι κόθορνοι στους οποίους πατάει πάνω με δύναμη και αυτοπεποίθηση γι’ αυτά που πρόκειται να κάνει. Χορεύει, παλεύει και μεταμορφώνεται. Μας βάζει στην αντίθεση και την απόγνωσή της. Μας φοβίζει η επανάστασή της. Είναι βάρβαρη η Μήδεια, από καταγωγής και από έρωτα.

Απ’ όλη την παράσταση ο χορός της Ευαγγελίας Ράντου ξεχωρίζει.

Fuzzy day

24 Νοεμβρίου 08

 

..full of approximates and unexplicits.

 

 

 

 

 

Αφαλάτωση

23 Νοεμβρίου 08

 dimanche_edward_hopper_1926

 – Έχω βαρεθεί, δε δουλεύω, αλλά δεν κοιμάμαι καλά, οδηγώ πολύ, δεν έχω σπίτι, με το τσαντάκι μονίμως, περιδιαβαίνω χάρτινα δωμάτια, κορμιά θολωμένα, διαθέσεις κλεμμένες. Έχω κουραστεί πια, οι επιθυμίες χαλασμένες, προφητικές οι φοβίες, στημένες οι λογοτεχνίες, και όλα γραφικές διαμαρτυρίες… έλεγε η Judith από το Ιλινόις στο φίλο της στο τηλέφωνο.

– Σκάσε και κολύμπα, της απάντησε κι είχε δίκιο.